دلم گرفته از این روزهای بارانی

از این روزهای بی تو بودن

از نیمه شب انتظار

از گریه های پنهانی

از همه چیز ، از همه دنیا

از همه مردم

طاقتم تاب شده

دیگر نای ماندن ندارم

کاسه صبرم لبریز شده

نمی دانم تا کی؟

تا جه زمان؟

تا کجا؟

باید بدون تو بروم؟

آخر مگر یک قلب کوچک

طاقت این همه دلتنگی

سختی و دوری را دارد؟

خودت بگو...

آیا من توان این همه رنج را دارم؟

دل نوشته ای از خودمه لطف کنین بگین خوبه یا بد؟